نامردم اگر زنم سر از مهر تو باز

چون زبان تو شود مثل دماغ تو دراز !

تو یاد هر که کنی در جهان بزرگ شود

و یاد موش هم بکنی  توله گرگ شود

میان عارفان صاحب نظر نیست

میان عاقلان هم یک نفر نیست!

هر آن ناظر که منظوری ندارد

چرا اشعار من زوری ندارد؟!

خوش آمد باد نوروزی به صبح از باغ پیروزی

تو پس کی روی این تنبان کهنه وصله می دوزی؟!

گفتم بکنم توبه ز صاحب نظری

یار گفتا که زکی! واقعا انگار خری!

دل می رود و دیده نمی شاید دوخت

قسمت بوووووق من از رفتن معشوق بسوخت!

ای چشم تو مست خواب و سر مشت شراب

از دهان تو برآید همه شب بوی جوراب

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

باید جدا نمود به ناچار تخت خویش

مانند خر فرو رفت پاهای عقل در گل!